Türkiye'de Anaokulları Tarihi

Koray Murat TURAL

Kırıkkale Üniversitesi Tarih Bölümü

Akademi Tarih Bloger 1071 sayfası olarak siz değerli okuyucularımıza bugün ülkemizde ilk olarak uygulanan okul öncesi eğitimin tarihçesinden söz edeceğiz. Bugün birçoğumuzun “Ana Okulu” olarak bildiği sistemin gelin tarihçe hep birlikte göz atalım.

OSMANLI’DA OKUL ÖNCESİ EĞİTİM

Osmanlı’da kurumsal okul öncesi eğitimin ilk uygulaması olarak, Fatih Sultan Mehmet zamanında vakıflara bağlı olarak kurulan Sıbyan Mektepleri gösterilebilir. Sıbyan mekteplerinde, 5-6 yaş çocuklarına yazı yazma, dua okuma gibi eğitimler verilmekteydi. Meslek kazandırmaya yönelik kurulan ıslahhanelerde ise savaş ve isyanlar sonucu kimsesiz kalan çocukların barınma ihtiyaçları karşılanmakta ve onlara eğitim verilmekteydi. Ancak o devirde dini bilgileri esas alan bu eğitimin cumhuriyet sonrası modern ve laik anlamda ele alınan okul öncesi eğitiminden farklı olduğu anlaşılmaktadır.

II. Meşrutiyet döneminden önce bazı illerde özel ana mektepleri, Balkan Savaşları’ndan (1912-1913) sonra ise resmi ana mektepleri açılmıştır. 1913 yılında çıkarılan İlköğretim Geçici Kanunu ile anaokulları, ilkokulların bir basamağı sayılmış ve bu okulların yurdun her yerinde açılması hükmü getirilmiştir. 1915 yılında Ana Mektepleri Nizamnamesi yayınlanarak yürürlüğe konulmuştur. Cumhuriyet dönemindeki ilk yasal düzenleme olarak 1923’te "Gebe Kadınların ve Emzikli Annelerin Çalıştırılması Nizamnamesi" çıkarılmıştır. Bu durum ana mekteplerine talebi arttırmıştır.

CUMHURİYET DÖNEMİ

Cumhuriyetin ilk yıllarında 38 ilde 80’e yakın anaokulu bulunuyordu ve bu anaokullarında toplam olarak 5880 öğrenci öğrenim görmekteydi. Okul öncesi eğitim ile ilgili önemli gelişmeler 1960 yılından sonra dikkati çekmekte ve kurumsal eğitim bakımından kademe kademe önemli hareketlerin başladığı görülmektedir. Uygulamada istenilen seviyeye ulaşılamamış olmakla birlikte, çocuğun korunmasını ve halkın eğitimini zorunlu kılan 1961 Anayasası’nı takip eden devrede, okul öncesi eğitim konusunda çeşitli çalışmalar yapılmış, konu çeşitli beş yıllık kalkınma planlarında ele alınmış, fakat istenilen hedeflere tam olarak ulaşılamamıştır.        

Ocak 1962’de toplanan Yedinci Milli Eğitim Şurası, okul öncesi eğitimin önemini etkin bir şekilde gündeme getirmiş ve bu konuda verilmesi gereken hizmeti belirlemiştir.  Haziran 1962’de ilk “Anaokulları ve Anasınıfları Yönetmeliği” yayınlanmıştır. Bu yönetmeliğin uygulanmasından sonra Türkiye’de resmi ve özel kuruluşlarca, yuva ve anaokulları yaygınlaşmış ve hizmet verilen çocuk sayılarında önemli bir artış görülmüştür.

1973 yılında çıkarılan “Milli Eğitim Temel Kanunu” tüm öğretim kademelerini bütün olarak ele alan bir kanun olup, bu kanunda “Milli eğitim amaçları yalnız resmi ve özel eğitim kurumlarında değil, aynı zamanda evde, çevrede, iş yerinde, her yerde ve her fırsatta gerçekleştirilmeye çalışılır” denilerek “Her yerde eğitim” ilkesi vurgulanmaya çalışılmıştır. Bu kanunda okul öncesi eğitim zorunlu öğretim çağına gelmemiş çocukların eğitimi olarak ele alınmış, amaç ve görevleri açıkça belirtilmiştir. 1977 yılında İlköğretim Genel Müdürlüğü bünyesinde bir “Okul Öncesi Şubesi” kurulmuş; öncelikle ilkokullar bünyesinde anasınıfları açılması, okul öncesi için öğretmen yetiştirilmesi ve gerekli araç-gereç hazırlanması çalışmaları hızlandırılmıştır.

1980 yılından itibaren, gerek anaokulları gerekse anasınıfları açısından genelde bir artış gözlenmiştir. Ülkemizde, okul öncesi eğitim için hizmet veren kurumlar bir süre Milli Eğitim Gençlik ve Spor Bakanlığı ile Sağlık ve Sosyal Yardım Bakanlığı’nın denetimi altında olmuştur. Bu kurumlar; ilkokula bağlı olarak açılan hazırlık sınıfları, resmi bağımsız anaokulları, özel kişi ve kuruluşlar tarafından açılan özel anaokulları, kız meslek liseleri; kız teknik yüksek öğretmen okulları ve üniversitelerin çocuk gelişimi ve eğitimi bölümlerine bağlı olarak açılan uygulama anaokulları, Sağlık ve Sosyal Yardım Bakanlığı tarafından açılan ve 0-6 yaş arasında korunmaya muhtaç çocukların bakım ve eğitimini üstlenen çocuk bakım yurtları, Sosyal Hizmetler Genel Müdürlüğü ve Çocuk Esirgeme Kurumu ve benzeri sosyal yardım kurumlarının açtıkları yatılı ve gündüzlü bakımevi ve yuvalar ile kamu ve özel işyerlerinin kendi personelinin çocukları için açmış olduğu kreş ve yuvalardır. Okul öncesi eğitim kurumları 1989 yılında Sosyal Hizmetler ve Çocuk Esirgeme Kurumu, Sağlık ve Sosyal Yardım Bakanlığı yerine Başbakanlığa bağlanmıştır.

1992 yılına kadar Milli Eğitim Bakanlığı’nda Okul Öncesi Eğitim Hizmetleri; İlköğretim Genel Müdürlüğü, Kız Teknik Öğretim Genel Müdürlüğü, Özel Öğretim Kurumları Genel Müdürlüğü ile Özel Eğitim ve Rehberlik Dairesi Bakanlığı’nca yürütülmüştür. 1992 yılında çıkan kanunla, Merkez Teşkilatı bünyesinde yeni bir birim olarak “Okul Öncesi Eğitimi Genel Müdürlüğü” kurulmuştur. Günümüzde, okul öncesi eğitimle ilgili hizmetler; MEB başta olmak üzere değişik bakanlık ve kuruluşlarca bakım ya da eğitim amaçlı olarak, MEB tarafından açılan anaokulu, anasınıfı, uygulama sınıfları ile diğer kurum ve kurulularca açılan kreş, yuva, gündüz bakımevi, çocuk bakımevi ve çocuk bakım yurtlarında verilmektedir.

Anasınıfının 2012-2013 Eğitim Öğretim Yılı’nda zorunlu eğitim kapsamına girmesi ile ilgili kanun gereği 2011 yılında Okul Öncesi Eğitim Genel Müdürlüğü ve İlköğretim Genel Müdürlüğü birleştirilerek “Temel Eğitim Genel Müdürlüğü” kurulmuştur ve okul öncesi dönemde özellikle anasınıfında öğrenim gören çocukların sayılarının artması beklenmekteydi.

Anasınıflarının zorunlu hale gelmesi ile ilgili alınan karar 2012 yılında iptal edilmiş (60-66 aylık çocukların isteğe bağlı olarak) ve 66 aylıktan itibaren çocukların ilköğretim 1. sınıfa kayıt yaptırmaları yasalaştırılmıştır. Bu durumun aynı sınıfta bulunan hem küçük yaş grubu hem de büyük yaş grubu çocuklar üzerinde olumsuz etkileri olacağı tahmin edilerek yetkililere açıklanmışsa da durum değiştirilmemiştir. Şu anki durum yıllar önce birleştirilmiş sınıflarda öğrenim gören çocukların durumuna benzemektedir. Fakat şimdiki durum daha vahimdir çünkü şimdiki öğretmenler bu konuda hiçbir eğitim almamışlardır. Bu çocuklar ile ilgili olumsuz durumlar çeşitli şekillerde yetkililere iletilmektedir fakat hiçbir değişiklik yapılmamış, yapılması da planlanmamaktadır. 2013’de 66 ay olan okula başlama yaşında geri adım atılıp 69 ay olarak değiştirilmiştir ve güncelliğini korumaktadır. Bu durum konusunda eğitimcilerin çekinceleri devam etmektedir.

KAYNAKLAR

T.C Milli Eğitim Bakanlığı Yayınları 2013, Ankara

Çelik Meryem, Gündoğdu Kerim, Okul Öncesi Eğitimin Tarihsel Gelişimi Makale, KFEE Makale 2007 Erzurum

T.C. MEB "Ondördüncü Milli Eğitim Şurası", Milli Eğitim Bakanlığı Basımevi, İstanbul 1993.

AKYÜZ, Yahya. "Anaokullarının Türkiye'de Kuruluş ve Gelişim Tarihçesi". Milli Eğitim Dergisi, Sayı 132, 1996.

Cellatlar ve Mezarları K.Murat Tural

Dünya’nın Tek Cellat Mezarlığı TÜRKİYE’de

Koray Murat TURAL

Kırıkkale Üniversitesi Tarih Bölümü

Dünyanın tek toplu cellat mezarlığının Türkiye’de İstanbul’da olduğunu biliyormuydunuz? Akademi Tarih Türkiye’nin ilkleri serisinde bugün sizlere Dünya’da ve ülkemizde bir ilk olan Cellat Mezarlığını gündemine aldı.

EŞİ BENZERİ YOK

Dünya’da eşi benzeri olmayan Cellat Mezarlığı Osmanlı İmparatorluğu döneminde devletin resmi cellatlarının toplu olarak gömüldüğü bir mekan. Bugün yok olma tehlikesiyle karşı karşıya olan mezarlığın detaylarını kısaca şöyle sıralayabiliriz.

Mezar yapılarının kendine özgü bir yapısı olan mezarlarda kesinlikle isimler yazılmıyor. Şehzade Mustafa başta olmak üzere çok sayıda Şehzade ve devlet adamının hayatlarını alan cellatların mezar taşlarında isim yazılı değil. Buda bir gelenek olsa gerek. Her ne kadar işlerini yapsalar da yine de onlara karşı bir insanlarda bir çekingenlik ve kin duygusu mevcut. Mezarların özensiz ve düzensiz olması bu duyguları gösteriyor sanıyoruz.

Cellatların işlerini yaparken yüzlerinde maske olduğu kaynaklarda geçer. Bu yansımanın başka bir unsuru da kimliksiz olan bu insanların sosyal hayatta ve öldükten sonrada isimsiz olmaları. Evlenip çoluk çocuğa karıştıkları pek bilinmiyor. Siz babanızın bir cellat olmasını istermiydiniz? Elbette kimse böyle bir geçmişe yada ataya sahip olmak istemez. Dünya’nın ilk ve tek cellat mezarlığı İstanbul’da Eyüp Sultan’da bulunuyor.

NASIL ÇALIŞIYORLARDI?

Osmanlı’da Cellatlık mesleğini icra edenler Bostancıbaşı’nın emrinde çalışıyorlardı. Bostancıbaşı’nın emriyle infazları yapıyorlardı. Yine kaynakların bize verdiği bilgiye göre infazlar suça ve kişiye göre değişiyordu. Özellikle siyasiler ve Türk devlet görevlileri aynı zamanda hanedan mensupları töre gereği yay krişi ya da iple boğularak öldürülürdü. Diğer infaz çeşitleri ve suçlar şöyle idi. katilleri işkenceyle, korsanları çengele geçirilerek, yol kesenleri ise bazen kazığa oturtarak, bazen de omuzlarına ve kaba etlerine mum dikerek cezaları uyguluyordu.

Yine dikkat çeken başka bir uygulama ise İdam edilen kişinin üzerindeki kıymetli eşya, para ve giyecekleri cellat tarafından alınarak cellat pazarında satılır, ölen kişinin cesedi ya atılır yahut yakınlarına para karşılığı verilirdi. Osmanlı'da Devletinde uygulanan ölüm cezaları Topkapı Sarayı'nın Birinci kapısı Bab-ı Hümayun ile ikinci kapısı Babusselam arasında bulunan bahçesindeki ''Cellat Çeşmesi'' ya da ''Siyaset Çeşmesi'' denilen yerin hemen önündeki taşın üzerine Bostancıbaşı nezaretinde yapılırdı. Bazen infazlar, Yedikule zindanlarında da gerçekleştirildiği de olurdu.

KAYNAKLAR

Eyüpsultan'da Taşa İşlenen Medeniyet, Ö. Faruk Dere, İBB Yayınları, 2011,İstanbul

Sultanlar ve Cellatlar, Rıza Zelyurt, Yurt Yayınları, 2014, İstanbul

Muhteşem Bir Kalem Acı Bir Son Ömer Seyfettin

Editörler

M. Mine ÇUHADAR

Koray Murat TURAL

Kırıkkale Üniversitesi Tarih Bölümü

Çocukluğumu onun duru Türkçesi ile yazılmış öykülerini okumakla geçti. Hele hele bir de tarihe meraklıysanız Ömer Seyfettin hikayeleri ve Yahya Kemal şiirlerini baş ucunuzdan ayıramazdınız. Osmanlı münevverlerinin ağdalı dil kullandığı hatta yazdıklarından kendilerinin bile anlamadığı, batı hayranlığının toplumu sardığı günlerde Ömer Seyfettin dalgalanmayı bekleyen Türk Dil bayrağına adeta poyraz olmuştu. Bu gün hemen hemen herkesin hayranı olduğu şiir, öykü ve fikir yazılarının usta kalemi Ömer Seyfettin’in kimsesizler gibi muamele gördüğünü ve cesedinin kadavra olarak kullanıldığını biliyormuydunuz? Biz Akademi Tarih editörleri olarak dev yazar ve Türk Milliyetçisi Ömer Seyfettin’i sizlere tanıtmak istedik. Hadi bakalım…

11 Mart 1884'te Gönen'de doğan Seyfettin,  6 Mart 1920'de İstanbul'da henüz 36 yaşındayken hayata gözlerini yumdu. Çağdaş Türk Hikâyeciliğinin ve ‘Milli Edebiyat Akımı’nın kurucularındandır. Yüzbaşı Ömer Şevki Bey'in oğludur. İlk eğitime Gönen'de başladı. Babasının görevi nedeniyle sürekli yer değiştirmemeleri için annesiyle birlikte İstanbul'a gelmek zorunda kaldı. 1892'de Aksaray'daki Mekteb-i Osmaniye'ye yazdırıldı. 1896'da Eyüp'teki Baytar Rüşdiyesi'ni bitirdi. Edirne Askeri İdadisi'nden sonra 1903'te İstanbul'da Mekteb-i Harbiye'den mezun oldu. Teğmen rütbesiyle Türk Silahlı Kuvvetlerine katıldı. İzmir Zabitan ve Efrat Mektebi'nde kısa süre öğretmenlik yaptı. 1908'de merkezi Selanik'te olan 3'üncü Ordu'da görevlendirildi. 1911'da ordudan ayrıldı. Ama Balkan Savaşı çıkınca tekrar askere alındı. Sırp ve Yunan cephelerinde savaştı. Yanya Kalesi'nin savunması sırasında Yunanlılara esir düştü. Bir yıl süren tutsaklıktan sonra İstanbul'a döndü. Kısa bir süre "Türk Sözü" dergisinin başyazarlığını yaptı. 1914'te Kabataş Lisesi'ne edebiyat öğretmeni olarak atandı. Ölümüne dek bu görevi sürdürdü.

     Ömer Seyfettin'in 2 Mayıs 1918'de yayımlanan yazısı "Eskiden Türk milletini parçalayan iki kuvvet vardı: 1- Rus pençesi 2- Milli gaflet. Birinci kuvvet artık kırıldı. Fakat ikinci kuvvet hâlâ duruyor. Bu kuvvete karşı uğraşmak, bugün bütün milliyetini idrak etmiş Türkler için farzdır."

Selanik'te yayınlanan "Genç Kalemler" dergisindeki yazılarıyla tanınmaya başladı. Derginin ikinci dizisinin ilk sayısında Nisan 1911'de yayınlanan "Yeni Lisan" başlıklı yazısı "Milli Edebiyat" akımının başlangıç manifestosu olarak kabul edilir. Yazılarında, yalın, halkın konuştuğu ve anladığı bir dil kullanmak gerektiğini savundu. Türkçe'nin kendi kurallarına uygun yazılmasını, Arapça ve Farsça sözcüklerden arındırılmasını istedi. Milli Edebiyat akımının öncülüğünü Ziya Gökalp ve Ali Canip Yöntem'le birlikte sürdürdü.İçinde ki yazma aşkı Edirne'deki öğrenciliği sırasında başladı. İlk şiiri "Hiss-i Müncemid" "Ömer" imzasıyla 1900'de "Mecmua-i Edebiye"de yayınlandı. İlk öyküsü "İhtiyarın Tenezzühü" 1902'de Sabah gazetesinde yer aldı. İzmir ve Makedonya'da görevliyken yazdığı şiir, öykü ve makaleler çeşitli dergilerde çıktı. Askerliğe ara verdiği dönemde ise yazıları "Rumeli" gazetesi ve çeşitli dergilerde yayınlandı.

Birinci Dünya Savaşı yıllarında "Yeni Mecmua"da yayınlanan öyküleriyle ününü iyice yaygınlaştırdı. Öykülerini kişisel deneyimlerine, tarihsel olaylara ve halk geleneklerine dayandırdı. Günlük konuşma dilini kullanması, öykülerine canlı ve etkileyici bir özellik verdi. Çok değişik konular işledi. Bunları anlatırken yergiye, polemiğe, komik durumlara ve toplumsal yorumlara da yer verdi.

Türk Dili için mücadele veren Seyfettin 6 Mart 1920 yılında tedavi gördüğü hastanede 36 yaşındayken vefat etti. İşgal altındaki esir İstanbul’da kimse ilgilenmedi. Cesedi kimsesiz muamelesi gördü ve Tıbbiyeli öğrenciler tarafından kadavra olarak kullanıldı.

ESERLERİ

Şiir:

Ömer Seyfettin'in Şiirleri (1972, Fevziye Abdullah Tansel derlemesi)

Roman:

 Ashâb-ı Kehfimiz (1918)

Efruz Bey (1919)

Yalnız Efe (1919, 1988)

Öykü:

Harem (1918)

Yüksek Ökçeler (1922, 1988)

Gizli Mabed (1923, 1988)

Beyaz Lale (1938)

Asilzâdeler (1938)

İlk Düşen Ak (1938, 1980)

Mahçupluk İmtihanı (1938, 1982 bir oyun da içerir)

Dalga (1943, 1952)

Nokta (1956)

Tarih Ezelî Bir Tekerrürdür (1958)

İnceleme:

Milli Tecrübelerden Çıkarılmış Ameli Siyaset (1912)

Yarınki Turan Devleti (1914)

Türklük Mefkuresi (1914)

Türklük Ülküsü (ilk 3 kitap birarada ölümünden sonra, 1975)

KAYNAKLAR

Selahattin Dilidüzgün (2005). Eğitsel Bir Bakış Açısı ile Ömer Seyfettin ve "Kaşağı" İstanbul Üniversitesi Hasan Ali Yücel Eğitim Fakültesi. Hasan Ali Yücel Eğitim Fakültesi Dergisi

Geçgel, H , Sarıçan, E. (2011). Ömer Seyfettin’in Hikâyelerinde Çocuk ve Eğitim Teması. Uşak Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi. ss. 164-175.

Cengiz Aydemir. Modern Türk Hikayeciliğinde Ömer Seyfettin Etkisi. Balıkesir Üniversitesi Fen ve Edebiyat Fakültesi. Erişim tarihi: 6 Temmuz 2020.

Türk Milliyetçiliği Fikrinin Üç Büyük İsmi 

Koray Murat TURAL

1876 yılında Diyarbakır’da dünyaya geldi. Meşrutiyet ilan edilince İttihat ve Terakki partisinin Diyarbakır şubesini kurdu. Bu arada çeşitli gazetelerde sosyal ve siyasi konularda yazılar kaleme alırken diğer yandan da halkı meşrutiyet, hürriyet, adalet ve eşitlik konularında aydınlatan konferanslar verdi. Gökalp, birçok alanda eser verdi ve kitaplarının çoğu, kendisi hayatta iken yayınlandığı gibi vefatından sonra da orijinal halleriyle yahut sadeleştirilerek yayınlandı. Ziya

Gökalp’ın başta sosyoloji olmak üzere çok çeşitli konularda bilgi sahibi olması, onun eğitim konusunda farklı bakış açıları geliştirmesine katkı sağlamıştır. Eğitimin milli olması gerektiğini savunan Gökalp, bu hususla ilgili çok sayıda makale kaleme aldı. O, öğretmenlik mesleğini de çok önemsemekteydi ve bu konudaki sorunlar çözüme kavuşturulduğu takdirde, eğitim alanında birçok meselenin kendiliğinden hal olunacağına inanmaktaydı. 

Türk Milliyetçiliği ve halkçılığının önderlerinden olan Yusuf Akçura, Meşrutiyet dönemi siyasal/düşünsel yaşamının etkili aktörlerinden biri olmasının yanı sıra, Cumhuriyet’in kuruluş temellerinde de büyük payı olan değerli bir aydındır. Cumhuriyet idaresinin kuruluş sürecinin tüm aşamalarında görevler üstlenmiş, özellikle fikir cephesinde yürüttüğü çalışmalarıyla, düşün hayatımızda seçkin bir konuma sahip olmuştur. Yusuf Akçura, Cumhuriyet döneminin ideolojik-kültürel yapılanmasında ve yeni rejimin takip edeceği siyasal hattın belirlenmesinde, ilke ve program temelinde önemli katkıları olan bir fikir ve eylem adamı olarak, Türkiye Cumhuriyeti tarihindeki

yerini almıştır. Kurtuluş Savaşı sürecinde asker ve bir bürokrat olarak Ankara Hükümeti’nin saflarında yer alan Akçura, TBMM milletvekilliği ile siyaset adamı, Türk Ocağı ve eğitim kurumlarındaki çalışmalarıyla da fikir adamı niteliklerini öne çıkarmıştır. Cumhuriyet’in inşa döneminde, toplumsal ve siyasal planda ürettiği fikirlerle en önemli Kemalist ideologlar arasında yer almıştır.

Köprülü'nün Yaşamı: İlkokul sıralarından başlayarak okumaya ve araştırmaya karşı büyük bir ilgi duyan Köprülü, ortaokulu Ayasofya Merkez Rüştiyesinde, liseyi ise Mercan İdadisinde okudu. İlk yazısı, 1905 yılında, henüz 15 yaşında iken "Musavver Terakki “de yayımlandı. Liseyi parlak bir biçimde bitiren Köprülü 1907-09 yılları arasında o zamanki Mektep-i Hukuk'a devam etti. Ancak tutmak istediği yol bakımından bu eğitimin yararlı olamayacağını düşündüğünden Hukuk Fakültesi'nden ayrıldı. Edebiyat Fakültesi'ndeki görevine dönen Köprülü, aynı yıl sonlarında Bakanlar Kurulu kararıyla kurulan Türkiyat Enstitüsü'nün müdürlüğüne getirildi. Hocalık yaşamında aslî görevine ek olarak İlahiyat Fakültesi'nde Türk Dinî Tarihi (1924), İstanbul Mülkiye Mektebi'nde

Siyasi Tarih (1923-1929), Sanayi-i Nefise Mektebi'nde Medeniyet Tarihi (1926-1929) dersleri de verdi. Kraçkovsky ve Oldenburg gibi Rus bilim adamlarının teklifiyle Sovyet İlimler Akademisi'nin muhabir üyeliğine seçildi. İlk büyük yapıtı Türk Edebiyatı'nda İlk Mutasavvıfları yayımlandı. 1923'te Edebiyat Fakültesi dekanı oldu, Türkiye Tarihi adlı kitabını çıkardı. 1925'te Türkiyat Mecmuasını çıkarmaya başladı, ünü giderek dünyaya yayıldı, birçok uluslararası kongreye Türkiye temsilcisi olarak katıldı. 1928'de Türk Tarih Encümeni başkanlığına seçildi. 1931'de Türk Hukuk Tarihi Mecmuasını çıkarmaya başladı; 1932-1934 arasında Divan Edebiyatı Antolojisini çıkardı. 1933'te ordinaryüs profesör oldu, İstanbul Üniversitesi'nde birkaç kez dekanlık yaptı. Celal Bayar, Adnan Menderes ve Refik Kocaltan ile birlikte Demokrat Parti'yi kurdu. Demokrat Parti 14 Mayıs 1950 seçimlerini kazanıp iktidara gelince, dışişleri bakanı oldu. Ord. Prof. Fuat Köprülü 28 Haziran 1966’da yaşamını yitirdi.